Anton niecierpliwie stukał palcami w kierownicę i obserwował niekończący się sznur pieszych powoli przechodzących przez ulicę.
— Ile to jeszcze potrwa? — mruknął przez zęby. — Całe miasto pełne jest biedaków bez samochodów — dodał z pogardą.Z nudów rozglądał się dookoła w korku.
Po lewej stronie do świateł zbliżał się luksusowy Jeep – lśniący niczym samochód z reklamy, nieskazitelnie wypolerowany i pokryty chromem.
— Teraz kobiety jeżdżą takimi autami — warknął. — Jak ona mogła sobie na to pozwolić?
W tym momencie zdjęła okulary przeciwsłoneczne, poprawiła włosy ręką i spojrzała w lusterko wsteczne.
Anton wstrzymał oddech.
Znał tę twarz.Lera. Jego była żona.
— To nie może być prawda… — wyszeptał, zszokowany, wpatrując się nieruchomo. — Ale… jak? Dlaczego?
Wspomnienie natychmiast przeniosło go z powrotem do przeszłości.
Wtedy zadbał o to, by po rozwodzie nic jej nie zostało.
Ona nawet nie miała prawa jazdy!
A teraz? Jeździła nowiutkim SUV-em, podczas gdy on siedział w swoim starym gratcie, który ledwo przeszedł przegląd techniczny.„Czy ukrywała dochody?” pomyślał gorączkowo.
Wszystko zaczęło się w niemal romantyczny sposób.
Lera malowała kolorowe graffiti na ścianie swojej farmy — dzikie, pełne barw, pełne życia.
On udawał zainteresowanie, ale tak naprawdę uważał to za zwykły wandalizm.„Kto tego potrzebuje?” pomyślał.
Ale na głos ją chwalił.
Wygląd Lery mu się podobał — to mu wystarczało.
Przelotny romans przerodził się w związek.
Była inteligentna i miała własne zdanie, a jednocześnie była łagodna i godna zaufania.Przez ponad rok Anton odgrywał rolę wyrozumiałego partnera, udając zainteresowanie jej sztuką. Potem zdecydował: była „wystarczająco dobra”, by się z nią ożenić. Oświadczyny były wzorowe: taras na dachu, kwiaty, światła, klęknięcie, pierścionek.
Ślub odbył się w luksusowym hotelu — ale już podczas ceremonii zaczął tego żałować.
Przyjaciele Lery — hałaśliwi, krzykliwi, nonkonformistyczni — nie pasowali do jego wizji świata.
„Po pierwsze, zabronię jej się z nimi spotykać,” pomyślał. „Teraz jest moją żoną.”
Ku jego zaskoczeniu, zgodziła się na to. Po prostu nalegała, by spotykać się z przyjaciółmi poza domem.
„Anton, nie mogę po prostu zerwać kontaktu z ludźmi, tylko dlatego, że ty ich nie lubisz,” powiedziała cicho.
„Nie ma porównania,” przerwał jej. „Moi przyjaciele to elita.”
Lera wiedziała swoje — i milczała.
Ale to był dopiero początek.
Ich wygląd, zapach farby i bałagan ją irytowały.
W końcu zmusił ją, by porzuciła malowanie.
„Chodź do muzeum jak normalni ludzie. Przestań się gubić na bocznych uliczkach.”
„Ale to jest moje źródło dochodu,” protestowała.
„Nie jesteś artystką. Jesteś pisarką. Nic więcej,” powiedział chłodno.
Te słowa głęboko ją dotknęły.
Przez kilka dni nie wypowiedziała ani słowa.
Potem zniknęły jej farby, pędzle i szkicowniki.
Wieczorami zostawała w domu, a teraz unosił się zapach balsamu, nie oleju.
„No, moja droga,” pochwalił ją Anton i zaprosił na kolację. Pojawiła się w bordowej sukience i z nową, oszałamiającą fryzurą.
„Spójrz na nas — prawdziwa para!” powiedział dumnie, obracając ją przed lustrem.
„Teraz wreszcie jesteś kobietą, jaką sobie wyobrażałem. Rękodzieło, gotowanie — to jest to, co powinnaś robić.”
Lera milczała.
Kobieta w lustrze wydawała jej się obca.
Ale głęboko w środku wiedziała, że nadszedł czas, by na nowo odnaleźć samą siebie.
Próbowała różnych rzeczy, aż w końcu zdecydowała się na fotografię.
Jej wrażliwość na światło, kąt i otoczenie była imponująca.
Wkrótce została zatrudniona i zapraszana na różne wydarzenia.
W wolnym czasie wędrowała po mieście, uchwycając to, co ją poruszało: ludzi, zwierzęta, budynki.
Anton stawał się coraz bardziej poirytowany.
Dla niego była to tylko zmiana jednego bezużytecznego hobby na inne.
Czuł się znudzony i zdenerwowany — zwłaszcza gdy jego przyjaciele zaczęli chwalić Lerę.
„Za co dokładnie? Za zdjęcie? Dzisiaj dziecko może zrobić zdjęcie telefonem!”
Jego uczucia wygasły.
Szukając nowej kobiety — stylowej, umalowanej, z elitarną klasą.
Bez dziwnych przyjaciół, bez szalonych hobby.
Lera dowiedziała się o rozwodzie przez sąd.
Anton cieszył się, obserwując jej reakcję.
Dopilnował, by nie dostała nic — ani grosza więcej.
„Trzy dni. Potem wyprowadzasz się.”
Lera nie protestowała.Skinęła głową i odeszła.
Anton miał teraz ważniejsze sprawy na głowie — jego nowa dziewczyna miała wiele wymagań: markowe ubrania, galerie sztuki, wydarzenia towarzyskie.
„Musisz nadążać za rytmem,” powiedziała.
A czasem, gdy był sam, myślami wracał do wieczorów, kiedy Lera malowała przy oknie, a on zdejmował krawat i zapadał się w kanapę z piwem.
A teraz… znów ją zobaczył. Ledwie ją poznał.
Jak ona mogła tak bardzo się zmienić?
Nie zauważając, podążył za jej samochodem.
Myślał, że jedzie do małego mieszkania, do którego przeprowadziła się po rozwodzie.
Ale minęła je — pojechała do dzielnicy willowej.
Bramę otworzyła automatycznie.
Wysiadła z auta i podała klucze pracownikowi.
Jeep zniknął w garażu.
Ruszyła w stronę domu.
Anton wysiadł ze swojego starego auta.
I poszedł za nią.
Nikt go nie powstrzymał, gdy wszedł do domu.
W przestronnym holu Lera była otoczona młodymi ludźmi i prowadziła ożywioną rozmowę.
Gdy zauważyli Antona, wszyscy zamilkli. Wymienili spojrzenia — i jeden po drugim zniknęli.
„Dziękuję, ludzie. Dołączę do was później,” powiedziała Lera, spokojnie podchodząc do byłego męża.
„Nigdy bym nie pomyślał, że tu będziesz. Co cię tu sprowadza — ciekawość?”
„Szybko się pozbierałaś,” odpowiedział Anton gorzkim uśmiechem. „No dalej, przyznaj się — skrycie oszczędzałaś?”
Lera uśmiechnęła się i spokojnie wzruszyła ramionami.
„Ach, o to ci chodzi — zazdrość.”
„Chodź ze mną. Wolałbym wyjaśnić ci to osobiście.”
Zabrała go do stylowo urządzonego pokoju. Gdy tylko usiedli, pracownik przyniósł napoje.
„Usiądź. I tak — pewnie zastanawiasz się, czy tu pracuję? Można tak powiedzieć. Jestem szefową.”
„Wiesz, kiedy ktoś zaproponował mi kupno moich zdjęć, nie wahałam się długo.”
„Nie masz pojęcia, ile niektórzy ludzie płacą za dobrą sztukę. Dużo — sumy, o których możesz tylko marzyć.”
„I uwierz mi: nie każdy bogaty może kupić to, czego pragnie.”
„Miałam szczęście — i z tego skorzystałam.”
Gestem wskazała pokój.
„Nie mam tylko poczucia artystycznego, ale też zmysł biznesowy.”
„Więc otworzyłam studio — to tutaj. Dom, zespół, firma — wszystko jest moje.”
„Lepiej pracuj i ucz się ode mnie.”
„Produkujemy serie zdjęć, kampanie reklamowe, wystawy, warsztaty.”
„Wiesz co? Nawet tobie zawdzięczam część mojego sukcesu.”
„Pokazałeś mi, kim nigdy nie chcę być.”
Anton milczał. Krew dudniła mu w uszach. Zazdrość groziła, że go udusi.
„Chciałeś mnie złamać, odciąć, odebrać mi tożsamość.”
„Ale podjęłam decyzję — dla siebie.”
„Mimo lat, które straciłam z tobą.”
Lera wstała, dumna i spokojna.
„Dobrze, Anton. Z dawnych czasów: za tę wizytę nie żądam ani grosza.”
„Sama znajdziesz wyjście.”
Nie patrząc już na niego, opuściła pokój.
Anton został.
Powoli wstał i zaczął chodzić. Jego prace patrzyły na niego ze ścian — każda starannie oprawiona, każda z tytułem napisanym pewnym pismem.
Każda wyglądała jak ciche oskarżenie.
W środku narastała w nim złość.
„Jak śmiała tak do mnie mówić?” pomyślał.
Ręka sięgnęła już po jedno ze zdjęć, gdy wszedł wysoki mężczyzna w garniturze.
„Chyba się pan zgubił. Zaprowadzę pana.”
Kolejny cios dostał w domu.
Jego dziewczyna stała w drzwiach z gotową walizką.
„Anton, odchodzę.”
„Dlaczego?”
„Jesteś miły, naprawdę. Ale nie na moim poziomie.”
Pocałowała go szybko w policzek.
„Żegnaj, kochanie.”
Potem zniknęła — został tylko zapach perfum.
„Więc spadaj! Poradzę sobie sam!” wrzasnął z wściekłością w pustkę i uderzył pięścią w ścianę.
Upadł.
Nigdy nie czuł się tak upokorzony i samotny.
