—Ty nawet nie umiesz chodzić! — powiedział mężczyzna sarkastycznie, patrząc na nią z ironicznym uśmiechem na ustach.
—Co dobrego przyniesie ci zostanie tutaj? Nie widzisz, że twoje życie się skończyło? Ja… teraz mam nowe życie. Wreszcie coś prawdziwego!
Helena zamilkła.Spojrzał na nich.
Na oboje.
On jest podniecony, spocony, z krzywym kołnierzykiem koszuli.
Ona jest młodą, dobrze ubraną, ale zimną jak drzwi szpitala.
— No więc… dlaczego tu jesteś? — zapytała Helena w końcu neutralnym tonem.
— Cóż, pomyślałem, że lepiej będzie powiedzieć ci osobiście, zanim usłyszysz to od kogoś innego.
Przeprowadziliśmy się.Do naszego mieszkania.
Twojego mieszkania.
Właściwie to było nasze, ale… skoro ty już nie możesz… — przerwał i niepewnie wskazał na własne nogi.
Helena wyciągnęła rękę w stronę stolika i wzięła cienką teczkę, którą przygotowała jakiś czas temu.
— Proszę.
— Powiedziała spokojnie, podając mu teczkę.— Wszystko jest tam w środku.
Będzie.
Przeniesienie własności.
Potrzebują miejsca, by zacząć od nowa.Ja… skończyłam.
— To wszystko? Pozwolisz nam zostać w domu? — zapytał, niemal zdezorientowany.
— Tak po prostu? — dodał kochanek, nie zbliżając się.
— Tak, dom jest wasz.
Mam inne sprawy do załatwienia.Mężczyzna wydał z siebie krótkie, aroganckie zaśmianie:
— Inne sprawy? Ty? Ty nawet nie potrafisz chodzić!
Helena zamknęła na chwilę oczy.
Potem znów je otworzyła.
Jej spojrzenie było jasne, pewne, ale nie wściekłe.
Po prostu… zdecydowane.
Powoli wstała z krzesła i odsłoniła koc.
Kontrolowanymi ruchami ustawiła przed sobą składany kij i zaczęła iść.
Krok.Potem jeszcze jeden krok.
Mężczyzna otworzył szeroko oczy, a jego kochanka została z otwartymi ustami.
— Miałam wypadek, a nie wyrok dożywocia — powiedziała spokojnie.
— Ale to już nie ma znaczenia.
— Jak… możesz to mówić? — jąkał się.
— Ale lekarze… mówiłeś, że…
— To właśnie ty tak zrozumiałeś.
Potrzebowałam czasu.
Odpoczynku.
Dystansu od ciebie.
I wiesz co? Dałeś mi dokładnie to, czego potrzebowałam, nie zdając sobie z tego sprawy.
Podeszła do drzwi, odwróciła się i po raz kolejny wyszła z pokoju.
Jej głos był wyraźny i głośny:
— Zabrałeś mi dom.
Ja zabrałam ci wolność.
— Co powiedziałeś? — zapytał kochanek, wpadając w panikę.
— Co masz na myśli? — zapytał także mężczyzna, ale jego głos już się trząsł.
Helena lekko się uśmiechnęła.
— Teczka? Przeczytaj uważnie.
Zwłaszcza ostatnią stronę.
Ostatni akapit.
I wyszła z pokoju.
Jej kroki były powolne, ale zdecydowane.
Za nią zapadła cisza w ich umysłach.
Mężczyzna otworzył teczkę i drżącą ręką przejrzał strony.
Kiedy dotarł do końca, jego twarz pobladła.
Zaciśnął usta, ale nie był w stanie wydusić ani słowa.
W ostatnim akapicie było napisane:
„Zgodnie z załączonymi postanowieniami, przeniesienie własności następuje tylko pod warunkiem, że zarejestrowany właściciel otrzyma wyłączne prawo do opieki nad nieślubnym dzieckiem.”
Spojrzał na swoją ukochaną.
— Ty… nic nie mówiłaś o dziecku.
— Bo… — przełknęła ślinę — … to nie twoje.
Jedyne, co słychać było, to delikatne stuknięcie laski Heleny o podłogę.
