Milioner – chłopiec z bogatej rodziny – spotyka na ulicy innego chłopca, który wygląda dokładnie tak samo jak on: nosi brudne i podarte ubrania, a jego twarz nosi ślady życia w biedzie. Milioner postanawia zabrać go do domu i przedstawić swojej mamie.– Spójrz, mamo, on jest – Wiedziałem!
To, co miała zaraz wyjawić, odebrałoby mowę każdemu.
– Ale jak to możliwe? Ty… ty jesteś dokładnie taki sam jak ja!
Mieli te same głęboko niebieskie oczy, te same delikatne rysy twarzy i ten sam złocisty odcień prostych włosów. Przez chwilę Ashton miał wrażenie, że patrzy w lustro. Ale to nie było lustro. To naprawdę się działo.
Ashton przyjrzał się chłopcu uważnie i zobaczył brudne, podarte ubrania, skołtunione włosy i spaloną słońcem skórę – zmęczoną i szorstką od życia na ulicy. Podczas gdy młody milioner pachniał drogimi, zagranicznymi perfumami, chłopiec stojący przed nim miał silny zapach porzucenia i codziennej walki o przetrwanie.
Przez kilka minut wpatrywali się w siebie, jakby czas stanął w miejscu. W końcu Ashton ostrożnie zrobił krok do przodu.dokładnie taki jak ja! – powiedział podekscytowany. Gdy kobieta się odwróciła i zobaczyła ich razem, padła na kolana i wybuchnęła płaczem.– Nie chcę cię skrzywdzić – powiedział, starając się brzmieć pewnie. Chłopiec z ulicy milczał przez chwilę. W jego oczach widać było nieufność.
Ashton, ciekawy i przyjazny, zapytał:
– Jak masz na imię?
Wyciągnął rękę – gest rzadkiej szczerości.
– Nazywam się Ashton. Miło cię poznać, Luke – powiedział z entuzjazmem.
W chwili, gdy ich dłonie się zetknęły, Ashton poczuł dziwne uczucie – jakby ten chłopiec był częścią jego życia w sposób, którego nie potrafił wyjaśnić.– Gdzie mieszkasz? – zapytał Ashton, chcąc dowiedzieć się więcej. Luke otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale nie zdążył.
– Ashton, gdzie jesteś? – zawołała Penelope, matka chłopca.
Młody milioner uśmiechnął się z podekscytowaniem.
— Chodź, Luke, musisz poznać moją mamę. Będzie w szoku, kiedy zobaczy, jak bardzo jesteśmy do siebie podobni — powiedział, odwracając się, by zawołać nowego przyjaciela.
Ale gdy usłyszał zbliżające się kroki, chłopiec z ulicy spiął się nerwowo.Ashton odwrócił się, a jego serce biło mocno.
— Wyszedłem tylko na chwilę, żeby zaczerpnąć powietrza, mamo — próbował wyjaśnić.
— Wiesz, że nie lubię, gdy wychodzisz sam na ulicę — powiedziała Penelope, poprawiając jego mały żakiet.
— Nie byłem na ulicy. Stałem tylko tutaj, na chodniku — zapewnił chłopiec.
Penelope westchnęła głęboko i ustąpiła.— Dobrze, ale wracajmy do środka. Czas pokroić tort i zaśpiewać „Sto lat”. Twój tata czeka.
— To urodziny twojego ojca — przypomniała, próbując się uśmiechnąć.
Prawda była taka, że Ashton, mimo młodego wieku, już czuł niechęć do ojca.
A impreza trwała dalej — wymuszone uśmiechy, mechaniczne oklaski, błyski aparatów. Ashton uczestniczył w tym coraz bardziej bezmyślnie, ale jego myśli były gdzie indziej — przy magicznym momencie, gdy poznał Luke’a.
Patrzył w rozgwieżdżone niebo, ale jego umysł wciąż tkwił w tym dziwnym spotkaniu. Jak to możliwe, że ktoś wyglądał dokładnie jak on?
Chłopiec, który miał wszystko, i chłopiec, który nie miał nic.
Leżąc obok męża, bizneswoman szeptała niespokojnie przez sen. Jej twarz, zwykle spokojna, wyrażała rozpacz.
Afonso, zirytowany nieustannym niepokojem żony, otworzył oczy i westchnął zniecierpliwiony.
Bez większej delikatności odwrócił się i potrząsnął nią za ramiona.
— Obudź się, Penelope — powiedział zirytowany.
Kobieta gwałtownie otworzyła oczy, wzięła głęboki oddech i usiadła na łóżku, przyciskając dłonie do bijącego szybko serca.
— Nie, nie zabierajcie go! Mój syn! — krzyknęła w panice.
Rozpoznała pokój oświetlony miękkim blaskiem lampki nocnej, poczuła dotyk męża, usłyszała odległe tykanie zegara na ścianie.
I wtedy, drżącym głosem, powiedziała:
— To był tylko sen.
Zamknęła oczy na chwilę i próbowała powstrzymać łzy, które chciały wypłynąć.
— Ale kiedy ten drugi się urodził, zabrali go… Nawet nie mogłam go zobaczyć ani dotknąć…
— To zawsze ten sam sen — kontynuowała, głosem pełnym emocji.
— Kochanie, mieliśmy tylko jedno dziecko. Byłaś w ciąży tylko z Ashtonem — przypomniał mąż, próbując brzmieć łagodnie. — Oni nie byli bliźniakami.
Penelope nie odpowiedziała od razu.
Wyszeptała podekscytowana:
— Byłam taka pewna, że było ich dwoje. To nie było tylko przeczucie.
Aż do dnia porodu oczekiwała dwóch płaczących dzieci, dwóch ciał w swoich ramionach. Ale urodził się tylko Ashton.
— Jutro poszukasz pomocy. Pójdę z tobą, jeśli chcesz — powiedział, próbując zakończyć rozmowę.
Szybki, ledwo zauważalny grymas zdradził jego dyskomfort. Penelope, zajęta własnymi myślami, nie zauważyła go, ale Afonso dostrzegł i udał, że nic się nie stało. Kilka minut później matka i syn wyszli razem.
Penelope coraz częściej miewa te sny o bliźniakach. Boję się, że zacznie badać, co wydarzyło się w dniu urodzin Ashtona.
Jadę tam. Musimy porozmawiać. Potrzebuję twojej pomocy, żeby wymazać tę historię z jej głowy, zanim będzie za późno.
Tajemnica, którą tak uparcie próbował pogrzebać, zdawała się powoli wynurzać z głębin, a jeśli wypłynie na powierzchnię, wszystko, co zbudował, runie jak domek z kart.
Kilka godzin później, w szkole Ashtona, gdy budynek tętnił nauką, młody milioner był nieobecny, pogrążony w myślach.
— Ashton, wszystko w porządku? Wydajesz się dziś rozkojarzony — powiedziała nauczycielka, podchodząc do jego ławki. Chłopiec szybko uniósł wzrok i odpowiedział:
— Przepraszam, proszę pani.
— Źle spałem tej nocy — dodał, próbując się uśmiechnąć. Nauczycielka, która znała go dobrze jako jednego z najlepszych uczniów w szkole, tylko skinęła głową i postanowiła przymknąć oko na jego chwilową nieobecność.
Ashton próbował się skupić na lekcji, ale to było jak próba utrzymania wody w dłoniach.
Jak to możliwe, że ktoś wyglądał dokładnie jak on?
Gdy zadzwonił dzwonek na przerwę, młody milioner wstał pośpiesznie, prawie wpadając na kolegów.Hazel spojrzała na niego z niepokojem.
— Co się dzieje? Jesteś dziś dziwny. Nawet porządnie ze mną nie porozmawiałeś.
— To przez to, co widziałaś, kiedy twój tata zrobił tamtą rzecz? — zapytała, ściszając głos.
— To nie ma nic wspólnego z moim ojcem — powiedział, patrząc w podłogę. — Chodzi o coś innego.
— Coś, co wydarzyło się wczoraj.
— Coś interesującego. Oczy Hazel zabłysły z ciekawości. — Co takiego? Opowiedz mi — niemal błagała.
Ashton wziął głęboki oddech i powiedział:
— Widziałem chłopca, który wyglądał dokładnie jak ja.
Hazel zmarszczyła brwi.
— Sobowtór? Zdarza się.
— Nie, Hazel. Nie rozumiesz. On nie był tylko podobny.
— Był identyczny. Ten sam wzrost. Te same oczy.
Te same włosy. Nawet głos miał taki sam — wyjaśnił chłopiec.
— Właściwie, nie wiem, czy był bezdomny. Ale jego ubrania były porwane. Był taki sam jak ja.
— Ale wyglądał, jakby żył w zupełnie innym świecie. Jakby to był jakiś równoległy wszechświat, rozumiesz?
— Jesteś pewien? Naprawdę identyczny? — zapytała, próbując to wszystko pojąć.
Ashton szybko skinął głową.
— Jestem pewien. Absolutnie. Był identyczny.
— I co wtedy zrobiłeś? — spytała Hazel z zaciekawieniem.
— Czyli chcesz powiedzieć, że możesz mieć brata bliźniaka, który żyje na ulicy? — Ashton podrapał się po głowie, zdezorientowany. — Nie wiem. Moja mama zawsze mówiła, że jestem jedynakiem. Ale to wszystko jest bardzo dziwne.
— Przysięgam ci, Hazel, on był dokładnie taki jak ja — wyznał. Dziewczyna, pełna determinacji, skrzyżowała ramiona.
— Musisz go odnaleźć, Ashton. Dowiedzieć się, kim on jest — powiedziała stanowczo.
— Czemu nie wrócisz w to miejsce, gdzie go widziałeś? Może znowu się tam pojawi.
— Jeśli jest bezdomny, może się tam gdzieś ukrywa.
— Ale jak mam tam wrócić? Moi rodzice nigdy nie pozwolą mi iść samemu, zwłaszcza żeby szukać jakiegoś nieznajomego, nawet jeśli to dziecko.
— Zostaw to mnie. Zrób tak: poproś swoją mamę, żeby pozwoliła ci spędzić popołudnie u mnie.
Ashton poczuł, jak nadzieja wypełnia mu serce. Wyciągnął rękę do przyjaciółki i uśmiechnął się.
— Umowa stoi.
Tymczasem, w innej części miasta, rzeczywistość Luke’a była zupełnie inna. Chłopiec, którego żołądek burczał z głodu, przeszukiwał śmietniki w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Przewrócił jeden pojemnik, potem drugi, i jeszcze jeden.
Coś w jego wnętrzu mówiło mu, że to spotkanie nie było przypadkiem. Coś miało się wydarzyć.
W tym samym czasie, w szkole Ashtona, młody milioner nerwowo spoglądał na zegar wiszący na ścianie sali.
Wstali szybko i razem ruszyli w stronę drzwi. Zanim wyszli, chłopiec podbiegł jeszcze do nauczycielki.
— Obiecuję, że jutro będę bardziej uważał, proszę pani — powiedział z lekko zawstydzonym uśmiechem.
Nauczycielka uśmiechnęła się i skinęła głową ze zrozumieniem.
— Ashton dziś przychodzi do mnie do domu. Musi tylko poinformować swoją mamę — powiedziała radośnie.
Hazel wróciła biegiem do Ashtona, który czekał na przyjazd mamy. Ale zamiast niej, pojawił się Afonso, ojciec chłopca, razem z Michelle, jego siostrą. Twarz Ashtona automatycznie posmutniała na ich widok. Coś w nim się napinało za każdym razem, gdy widział Afonso — zwłaszcza gdy obok była Michelle. Z wymuszonym uśmiechem Michelle pochyliła się i mocno przytuliła Ashtona.
— Kochany siostrzeńcu, tak bardzo za tobą tęskniłam.
Chłopiec wziął głęboki oddech i spróbował zachować spokój.
— Nie pójdę — powiedział odważnie, stając naprzeciw ojca.
Twarz Afonso jeszcze bardziej stężała.
— Tak, tato — dodał chłopiec szybko.
Afonso spojrzał na dziewczynkę z pogardą, wyraźnie podejrzliwy.
— Daj mu spokój. Co złego może się stać? Poza tym mają razem pracować nad projektem szkolnym. Lepiej, żeby poszedł.
— Penelope stawia edukację Ashtona ponad wszystko — powiedziała Michelle.
Afonso westchnął, pokonany.
— No dobrze — powiedział niechętnie.
Z oddali Afonso obserwował dzieci wsiadające do samochodu, z niezadowoloną miną.
— Nie podoba mi się ta przyjaźń, Michelle. W jego wieku interesowałem się tylko piłką i kolegami — powiedział, kręcąc głową.
Ona puściła do niego oko, żartobliwie.
— Daj spokój. Skupmy się na tym, co naprawdę ważne.
— Penelope. Porozmawiam z nią i zakończę tę historię o bliźniakach raz na zawsze. Nie jestem świetną szwagierką? — zaśmiała się.
Kierowca ruszył znaną trasą, aż Hazel pochyliła się i powiedziała:
— Theodore, możesz zmienić trasę? Proszę, zawieź nas do sali bankietowej w dzielnicy Peach.
Kierowca spojrzał zaskoczony w lusterko wsteczne.
— Twoi rodzice kazali mi zawieźć was do domu, Hazel. A jesteś z koleżanką.
Dziewczyna uśmiechnęła się przekonująco.
— Proszę, Theodore, tylko na chwilę. Chcę tylko zapytać o…
